Sözlerinden Bir Demet

1- EHL-İ SÜNNET MEZHEBİ :

Ne cebre kayalım, ne i’tizâle dalalım; Ehl-i Sünnet’de kalalım.

2- DÂİMA MÜSBET OLMAK :

Müsbet düşünelim, müsbet söyleyelim, müsbet hareket edelim.

3- SÖZ FAYDA VERMEYİNCE NE DEMELİ ?

Biz bilemeyiz, bir şey diyemeyiz.

5- MESLEĞİMİZ:

Bu fakir askerde nefer, sivil hayatta hiç imiş; mesleği ise gariplik, miskinlik imiş.

6- ZAMANIMIZ:

Zamanımız sükût zamanı; evlere devam zamanı.

7- GENÇLİK ve İHTİYARLIK:

Kemâl-i îmân kesbedip, a’mâl-i sâlihaya muvaffak olmak şartıyla gençlik de güzel, ihtiyarlık da.

8- MESLEKÎ MEVSİMLER:

Bir zamanlar hubbî idik; sonra cübbî olduk. Şimdi de sükûtiyiz. İlerde türâbî olacağız. Hubbîlik suûbetli, cübbîlik sühûletli, sükûtîlik selâmetli.

9- DÜNYA’NIN YUVARLAKLIĞI:

Namaz içinde kıbleye teveccühün şart-ı dâim oluşu, arzın kürevî oluşuna delâlet eder.

10- DUÂNIN KABUL OLMAMASI:

Habâset çoğalınca sâlihlerin duâsı da kabul olmaz.

11- ÇEKİŞMEK TEFRİKA NETİCE VERİR:

Münâzaa tefrikayı, tefrika ise kuvvetten düşmeyi intâc eder.

12- RÜYÂ:

Rüyânın hakikati vardır; hayal değildir. Yalnız tâbir ister. Keşif ise te’vîl ister.

13- MEFÂHİRLERİMİZ:

Mefâhir-i Dîniyye’yi, mefâhir-i milliyyeyi ve vatanı muhafaza için ta’lîm- taallüm etmek, askerlik yapmak da lâzım.

14- KALBE GELEN ŞEYLER:

Kalbe kötü bir şey hutûr ederse: Allâhümme tahhir kalbî vağfir zenbî ve hassın cevârihî ani’l-harâm, deyip o kötülüğün kökünü daha bi’l- kuvve halinde iken kazıyıp atmalıdır. İşte bu, en güzel tevbedir.

 15- KAZA ve KADER KARŞISINDA EDEP:

Edep iktizâ eder ki, bir seyyie isâbet edince: hâzâ kazâuhû ve hâzâ hatâî ; bir hasene isâbet edince de: hâzâ kazâuhû ve hâzâ atâuhû demeli, kendimizde bir hüner görmemeli.

 16- MÎZAÇ BOZUKLUĞU:

İnamamak mîzaç bozukluğundan, tasdîk ve yakîn ise mîzaç dürüstlüğünden ileri gelir.Bunun için nifak erbâbı hakkında: fî kulûbihim maraz buyuruldu.

 17- TAHÂRET-İ KÂMİLE: Tahâret-i kâmileye ulaşamamış kimse Kur’an’ın hakâikına muttalî olamaz.

18- GÜZEL AHLÂK:

Güzel ahlâk ancak, kendisinde şuab-ı îmâniyyeyi ikmâl etmiş, kemâl-i îman sahibi bir mü’minde tasavvur olunabilir.

 19- MESÂİL-İ DÎNİYYE:

Mesâil-i dîniyyenin usûlen olsun, furûan olsun hepsinin derin hüccetleri, bürhânları ve parlak felsefeleri vardır; basit gösterenler yanılıyorlar.

 20- MA’RİFETULLAH:

Ma’rifetullâhın neticesi ubûdiyyettir. Ubûdiyyetin neticesi ise duâdır. Bunun için Rasûlüllah (s.a.) Efendimiz: ed-Duâü muhhu’l-ibâde “Duâ ibâdetin iliğidir” buyurdular.

 21- NÜBÜVVET-RİSÂLET-VELÂYET:

Nübüvvet, risâletin ibtidâsı; velâyetin müntehâsıdır.

 22- MİŞKÂT-I NÜBÜVVET:

Mişkât-ı nübüvvetten uzaklaştıkça cehil ve zulmet kapladı; hürmetsizlik başgösterdi.

 23- KULAKTAN ÂLİM OLMAK:

Sohbet-i Nebeviyye berekâtıyla o ümmî kavim kulaktan âlim oldular; Nûr-u Nübüvvet’le sıvarıldılar.

 24- İŞTİYAK SÖZÜ:

Demler o demler; zaman o zaman idi!..

25- EN YÜKSEK MAKAM:

Ubûdiyyet, en yüksek makamdır. Sahtekârlar, decâcile ve kezzâbûn, ubûdiyyet konusunda enbiyâya ve evliyâya ulaşamazlar.

26- BU ÜMMET:

Bu ümmet, ümmet-i vasattır. İfrat ve tefritten ârîdir. Bu ümmet, sâir ümmetler üzerine şâhid olacaktır Peygamberimiz de bizim ümmetimize ve bütün enbiyâ üzerine şâhid tutulacaktır.

27- RİYÂ:

Riyâdan kurtulmak çok zordur Riyâdan ancak her şeyde rızây-ı ilâhîyi gözeterek kurtulunur.

28- EVLİYÂ:

Peygamberimiz Efendimiz (s.a.) evliyâyı tarif ederken “Onları göresiye kalpte zikrullah hâsıl olur” buyurmuştur.

29- ŞEYTANLAR:

Cinnî şeytan kalbe iğvâ eder, vesvese verir; insanı icbâr etmez. İnsî şeytanlar cinnî şeytanlardan daha tehlikelidirler. İnsana günah işletmek için dostluk kurar, “Ne olacakmış?” der, elinden yeder, günah işletir. Sonra da karşısına geçer, güler. İnsî şeytanlara karşı takvâ yoluyla korunmak lâzımdır.

30- İRŞÂD:

Kur’an’ın irşâdından, Ehâdîs-i Nebeviyye’nin irşâdından, ulemânın irşâdından başka çâre yoktur.

31-KUR’AN’I ANLAMAK:

Kendi bildiğimize Kur’an’dan ve Hadis’den mânâ çıkaramayız; onunla amel edemeyiz. Ancak ulemânın kâide-i mukarreresi altında mânâ istihrâc edip, ona göre amel etmeliyiz.

32- GÜNAHLARDAN TEVBE:

Her gün lâ-akall yüz defa tevbe etmeli. Günahların hepsine birden tevbe edilir. Şuna tevbe ettim, şu günaha tevbe etmedim, demek zırvadır. Böyle bir şey yoktur.

33-HOŞGÖRÜ:

Her olur olmaz şeyden mesele çıkarmamalı. Pişkinlik göstermek lâzım; müdârâ etmek lâzım. Bu da şerri def için olur.

34- MÜDÂRÂ ve MÜDÂHENE:

İslâm’da müdârâ emredilmiş, müdâheneden nehyedilmiştir. Müdârâ güzel, müdâhene çirkindir.

35-BİD’ATLARIN DURUMU:

Her bid’at seyyie değildir, çirkin değildir. Bazı bid’atlar hasenedir. Minârelerin inşâsı ve yükseltilmesi, câmi ve Kur’an’ın tezyîn edilmesi gibi.

36-ÇİRKİN BİD’AT:

En çirkin bid’at, bir sünnetin terkine ve iptâline sebep olandır.

37-GÜZEL NİYET:

İnsan, niyeti sebebiyle, yapamadığı bir şeyden bile sevap kazanır. Rasûlullah Efendimiz (s.a.): Niyyetü’l-mü’mini hayrun min amelihî,“Mü’minin niyeti amelinden hayırlıdır” buyuruyor.

38- BÜYÜK GÜNAHLARDAN KAÇINMAK:

İnsan kebâirden kaçarsa farz işlemiş gibi defter-i a’mâline sevap yazılır.

39- CENNETİN AŞKI!..

Cennet müttakîlere âşık; müttakîler cennete âşık!...

40-MA’RİFET-İ ÎMÂNİYYE:

Ma’rifet-i îmâniyye öyle bir çekirdektir ki, en sonunda rü’yet-i cemâl gibi kutsî bir meyve semere veriyor.

41-TEKRARIN GÜZELLİĞİ:

Aynı mevzuları tekrar tekrar söylüyorum ama tekrara da ihtiyaç var.

42-ŞİÎLERE ZIT OLMAK:

Şia’nın çok olduğu yerlerde açıktan mest giymek, mest üzerine mesh vermek daha faziletlidir.

43-YETMİŞ PEYGAMBER KABRİ:

Rükn-ü Yemânî ile Hacer-i Esved arasında yetmiş peygamber medfundur. Onun için bu mevkiye gelince izdiham hâsıl olur.

44-GÖZE KUVVET VEREN ŞEYLER:

a)- Kur’an’a bakarak okumak. b)- Berrak suya bakmak c)- Yeşile bakmak d)- İsmid kullanmak (göze sürme olarak çekmek).

45-DERECÂT- DEREKÂT:

Cennette derecât; cehennemde derekât vardır.

46-AHD-İ MÎSÂK:

Âdem (a.s.)’ın sulbünden ihrâc edilen cüz’ü lâ yetecezzâ halindeki zerreler bütün küre-i arzı istilâ etmişti. Her bir rûh kendi zerresiyle birleşti. Rabbimiz bu halde onlara “Elestü bi- Rabbiküm” diye hitapta bulundu. Bütün ruhlar “Kaalû belâ” (Evet Sen bizim Rabbimizsin) cevabını verdiler. Münâfık ve kâfirler dahi “Belâ” demekten başka kendilerinde mecal bulamadılar.

Elest bezmindeki o zerrecikler sonradan vakti gelince dünyaya gelen her çocuğun kalbine tevdî ediliyor.

47- HAREKET ve SÜKÛN:

Namaz hareket; oruç sükûndur. Hareket isteyen namaz kılmalı.

48- CİNLERİN BAZI ÖZELLİKLERİ:

Cinnîler gazaplıdırlar, kibirlidirler. Çocuk gibi haylazdırlar. Eğlenmekten hoşlanırlar. Ne dedikleri pek anlaşılmaz.

49- ÂLEMLER:

Cisim âlemi Arş’da tamam olur. Arş’a felek-i atlas diyorlar. Arş’ın fevki âlem-i emirdir. Orada îcâd, maddeden müddet zarfında değildir. Arş’ın altı cisim âlemidir. Arş, bütün avâlimi ihâta etmiştir.

50- RÛHUN ÂLEMİ:

Ruh, âlem-i emirdendir. Ruh, vücuttan kısmen tedbîrini keserse uyku hâsıl olur. Tamamen tedbîrini keserse ölüm vâki’ olur.

51- MELEKÛT:

Yediğimiz içtiğimiz şeylerin ruhu, ruhumuza gıda oluyor; vitamini, bedenimize gıda oluyor. Melekûtu da ruhumuzu takviye ediyor.

52- İKİ YÖN:

Her şeyde; ister zerre olsun, ister küre olsun iki veche vardır: Biri mülk âlemine, diğeri melekût âlemine bakar. Melekûtsuz hiçbir şey yoktur.

53- KIYÂMETİN OLUŞUMU:

Kıyâmetin kopması, Rabbimizin “Kayyûm” isminden mededin kesilivermesi ile vukû’ bulacaktır.

54- İZDİVAÇ KANUNU:

Kânûn-u izdivâç her şeyde cârîdir. Kânûn-u izdivâca tekâmül de dahildir.

55- LETÂİF-İ İNSÂNİYYE:

“Kalbin hakîkati, ruhun hakîkati, sırrın hakîkati, hafînin hakîkati, ahfânın hakîkati”. Bütün bu beş latîfe, âlem-i emirdendir.

56- EHL-İ SÜNNET ULEMÂSI:

Ehl-i Sünnet, leben-i hâlis gibidir. Ehl-i Sünnet ulemâsı, ifrâta ve tefrîte dalmadılar. Îtikadda bâtıl mezhep olanlar, duhûl-ü evvelîn ile cennete giremezler. Onlara şefaat de yoktur.

57- HAREKET:

Güneşin hareketinden harâret; harâretinden de câzibe hâsıl oluyor. Güneş, câzibesi ile yıldızları tutuyor. Kamer, Cenâb-ı Hakk’ın “Mübîn” isminin mazharıdır. 28 menzili bir ayda dolaşıyor.

58- HACININ ÇALIŞMASI:

“Hacı, terazi tutmaz” diye bir şey yoktur. Adaletle, hakkıyla terazi tutabilir.

59- ÖLÜ KALPLER:

Kalpler Kur’an’la hayat bulduğu için, Kur’an’ın bir ismi de “Rûh”’dur. Kur’an’ın hakâikını fehmeden kalp, hayattardır. Kur’an’ın hakâikını fehimden gafil kalpler, ölüdür.

60- NEFSİN TERBİYESİ:

Nefsin terbiyesi, Kur’an’ın emrine uymakla; nehyinden kaçınmakladır.

61-SEYR-İ İLİM:

Seyr-i ilim Kur’an’la başlar; yine Kur’an’la nihayet bulur. Kur’an’ın meânî-i adîdesi vardır. Hakâikı, bitmeyen, tükenmeyen deniz dalgaları gibidir.

62- ALLAH KORKUSUNUN MENBAI:

İlim, ma’rifet ziyadeleştikçe haşyetullah da ziyadeleşecek.

63- ÇÜRÜMEYEN CESED:

İhsan nuruna, îkân nuruna, şerh-i sadır nuruna mazhar olan ve bütün hücrelerine bu nurlar sereyân eden bir mü’min, kemâl-i îmâna mazhar olmuştur; kabirde bile çürümez.

64- KALBİN BERZAHİYYETİ:

Kalp, ruhla ceset arasında bir berzahtır. Âlem-i mânaya açık olan kapısından nur ve feyiz nâzil olur. Yapılan her ibadetin nuru da kişinin bedeninden doğru kalbine yükselir. Bu durumda, nur üzerine nur inzimâmı ile “Nûrun alâ nûr” sırrına nâil olur.

65- KUR’AN ZİYAFETİ:

Kur’an, insanın bütün latîfelerine; ruhuna, kalbine ve istîdatlarına ziyafet veriyor.

66- FAZİLET GÜNEŞİ:

Rasûlüllah Efendimiz (s.a.) Şems-i Fazilet’dir. Şefaat isteyince hemen yetişir.

67- KABİR HAYATI:

Kabir de bir hayattır. Rızık ise idâme-i hayat içindir. Kabirde de, oranın şartlarına göre rızıklanma vardır.

68- MÜEZZİNLER ve ÂLİMLER:

Müezzinler ümenây-ı ümmettirler. Âlimler ise ümenây-ı rusüldürler.

69- ESRÂR-I ŞERÎAT:

Esrâr-ı Şerîat inkişaf etmedikçe vâris-i Nebî olunmaz. Esrâr-ı Şerîat’a, müctehitler alâ tarîk’il- istinbat; evliyâ da alâ tarîk’il-keşf ulaşırlar.

70- MÜFESSİRLERDEN BEYZÂVÎ’YE TA’RÎZ:

“Ehl-i Sünnetim” dediği halde mühim bir müfessir, lillezîne ahsenû’l-husnâ ve ziyâde âyetindeki “ziyâde” kelimesini ilk tevcih olarak: vemâ yezîdühüm ale’l-mesûbeti tefaddulen diye tefsir ediyor!...

71- BENİM MEZHEBİMDE:

Âyette: Lâ tüdrikühû’l-ebsâr buyurulmuş. Benim mezhebimde ise şöyledir: ve fî mezhebî: Lâ tüdrikühû’l-ebsâr ve sâiru kuvâ’l-insân hakîkate künhi zâtihî ve sıfâtihî ve esmâihî teâlâ.

72- GÜNÜ GELİNCE HAKİKATLARIN ZUHÛRU:

Hakikatler mahcûb değil, muhtecibtir. Zamanı gelince o hakikat, üzerindeki peçeyi atıverir.

73- KÂBE’NİN HAKİKATİ:

Kâbe’nin hakikati bütün hakâikın fevkindedir. Hakîkat-ı Kâbe dünyadan değildir.

74- HAREMEYN-İ ŞERÎFEYN:

Medîne, “Harem-i Rasûl”, Kâbe de “Haremullah”’dır.

75- RASÛLULLAH’A MUHABBET:

Kemâl-i îman, Rasûlullah (s.a.)’a muhabbetle hasıl olur. Muhabbetullahın alâmeti de Rasûl-ü Ekrem’e itaattir.

76- NAMAZ KILAN ve TAVÂF EDEN:

Musallînin, namazda Beyt’in Rabbi’ne teveccüh ettiğini; tavâf edenin de gerçekte Cenâb-ı Hakk’ı tavâf ettiğini müdrik olmalıdır.

77- TECELLÎNİN ARTMASI:

Tevazu arttıkça, tecellî de artar.

Paylaş...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

60 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi

Instagram

Üye Girişi

Fotoğraf Albümü

  • Kategori: Anma Haftası 2017
  • Kategori: Anma Haftası 2016
  • Kategori: Anma Haftası 2015
  • Kategori: Anma Haftası 2014

          gulhan_37